Pim Hens

Op deze pagina komt de gedetailleerde uitwerking van mijn eigen theorie. Kom regematig eens terug lezen, want naarmate mijn onderzoek loopt, wordt de theorie regelmatig aangepast.

Okee, ik heb er lang over moeten nadenken. Het is niet mogelijk om een eindwerk te maken dat gebaseerd is op een universele theorie over tijd en tijdreizen zonder een volledig uitgewerkte theorie te hebben die alle mogelijke scenario’s kan verklaren rond het fenomeen tijdreizen. Aangezien deze theorie de kapstok is van mijn hele eindwerk, moet hij volledig waterdicht zijn.

Wat u hier leest is een eerste doorgeschreven uitwerking van mijn theorie, die ik vanaf nu de Uni-P Theorie zal noemen (Uni voor universeel, en P omdat ik Pim heet… ;-). Deze tekst wordt nog aangepast wanneer de theorie wordt verfijnd door extra onderzoek.

De uitleg wordt een beetje samengevat. Later ga ik dieper in op ieder punt. Ook de creatieve uitwerking van mijn eindwerk zal voor een groot deel afhankelijk zijn van deze afzonderlijke punten, dus ook die moeten goed doordacht worden..

Succes!

DE UNI-P THEORIE

A. WAT IS TIJD?

Om naar het verleden te kunnen gaan, moeten we eigenlijk goed weten wat juist dat verleden is. De vraag “wat is tijd” is dan uiteraard een belangrijk onderdeel in dat onderzoek. Er zijn heel wat verklaringen te vinden op het internet, maar dit is wat ik beweer dat tijd in werkelijkheid is.

- De context van deze theorie moet bekeken worden buiten de gangbare dimensies waaruit ons universum is opgebouwd. Deze zijn ruimte (breedte, hoogte en diepte; 3D) en tijd. Tijd voor ons, als in de 4de dimensie van ons universum, wordt naar menselijke maatstaven gemeten (jaren, maanden, weken, dagen, uren, minuten,…) De manier waarop wij in ons dagelijks bestaan tijd ervaren staat los van de verdere beschrijving van tijd in de Uni-P theorie.

- Je stelt je de tijd het beste voor als een strook van ‘blokjes’ tijd die steeds langer en langer wordt. Ieder nieuw blokje verschijnt aan de snelheid van het licht. Dat is de snelheid waarmee de tijd vooruitgaat.

- Het blokje dat we nu mmeemaken, dat is ons heden. Dit heden duurt niet erg lang. Zo snel als het licht gaat tijd voorbij.

- De relativiteitstheorie van Einstein stelt dat geen enkel materieel object kan sneller gaan dan het licht. Dat is niet mogelijk omdat de massa van het object altijd maar groter wordt. Bij lichtsnelheid is de massa dan oneindig groot, waardoor ook een versneller (motor,… nodig om de massa voort te duwen) nodig is die groter is dan oneindig plus (minstens) 1… oneindig plus 1, zelfs als niet-wiskundige begrijp ik dat dat nergens op slaagt.

- De reden waarom we niet sneller kunnen dan het licht is omdat we dan tegen het ‘einde/begin’ van de tijd zelf botsen. We komen dan ‘buiten’ de tijd, en dat is enkel voor God weggelegd. God is immers eeuwig, en dus niet aan tijd gebonden.

- Het idee dat tijd even snel ontstaat als de snelheid van het licht is verenigbaar met de algemene en speciale relativiteitstheorie van Einstein. Ons hele bestaan/universum, en alles daarrond zit vervat in dat ene blokje ‘heden’. Nogmaals: het blokje heden moet je niet bekijken als iets tastbaars dat rondom ons universum zit. Het is gewoon het moment van bestaan.

- Ook grote afstanden (miljoenen lichtjaren en dergelijke) kunnen op deze manier worden bekeken: alles hangt af van het referentiekader waaruit je de omgeving bekijkt. In die zin klopt de speciale relativiteitstheorie van Einstein nog altijd met het idee van de ‘blokjes’

- Het verleden blijft bestaan. Het is er nog altijd, maar we kunnen het niet meer beleven omdat ons heden telkens verdergaat. Wij hebben nog wel herinneringen aan het verleden, omdat dat heeft bestaan.

- Wij mensen zijn nietige wezens in feite. Wij leven op universele schaal bijzonder kort, om nog maar te zwijgen over de korte tijd dat onze soort nog maar op aarde rondloopt. Zoals eerder gezegd: het hangt af van het referentiekader waarin je de dingen bekijkt.

- Wij ervaren enkel ons eigen heden, dit moment, nu! Maar omdat we kennis hebben van het verleden, zijn we in staat om terug te kunnen naar eerdere hedens. Mensen die in een verder heden leven als het onze kunnen dit ook, wat niet wil zeggen dat hetgeen wij doen hier al vastligt. Wij leiden onze levens met complete vrije wil.
Het is niet eenvoudig om uit te leggen wat ik bedoel met enkel het nu kunnen ervaren. Dit kan enkel op een theologische wijze denk ik. Tijd is op zichzelf eeuwig, , net zoals God dat is. God staat dus buiten de tijd en is overal, wat wil zegen dat hij zowel in de toekomst als in het verleden is. Tijd is er dus helemaal, alhoewel wij niet kunnen bevatten dat er tegelijk met ons ook een toekomst van ons bestaat.

B. TIJDREIZEN

Nu we weten wat tijdjuist is, ga ik iets dieper in op het tijdreizen. Het grote probleem met tijdreizen is het bestaan van de verschillende paradoxen. Er zijn heel wat speculaties over wat er zou kunnen gebeuren wanneer een mens terugkeert naar het verleden, maar meestal stuiten we op een aantal fundamentele onmogelijkheden of paradoxen die het tijdreizen onmogelijk lijken te maken. De grootvaderparadox en de creatieparadox zijn de bekendste voorbeelden van dergelijke paradoxen.

- Om een persoon naar het verleden te verplaatsen, wordt de ruimtetijdlijn gebogen om contact te maken met een eerder heden.

- De persoon, die zich op dat moment in een soort van cabine bevindt, wordt uit zijn eigen heden getrokken en gelijktijdig geruild met zijn ‘niet-aanwezig-zijnde’ uit dat heden. In dat eerder heden kunnen we zeggen dat de persoon er ineens “is”!

- De persoon doet wat hij wou doen, en keert dan terug. Dit is een ietwat technisch deel om uit te leggen. De persoon keert terug op het heden volgend op het heden waaruit hij is vertrokken. Voor een toeschouwer bij het vertrek van de persoon zou het lijken alsof hij niet eens is weggeweest. Volgens de chronologie van hedens is hij er altijd geweest. Hij is gewoon eerder ook eens ergens geweest.

- Vanaf het moment dat hij is vertrokken, weet de achine wanneer hij terugkomt. Op het moment dat de persoon in het eerdere heden “is”, kan de machine de gewijzigde geschiedenis kennen, en dus ook weten wanneer de persoon terugkeert. Dit wordt waarschijnlijk gedaan met behulp van een ingeplante chip of iets dergelijks. De machine haalt de persoon gelijktijdig op als hij hem heeft afgezet, maar uit een later heden dan dat waar de persoon naartoe wou.

- Volgend op de speciale relativiteitstheorie: de ervaring van de verstreken tijd hangt af van het referentiekader waarin je je bevindt. Volgens de persoon die terugkeert gaat er een hele tijd in het verleden voorbij; volgens de machine die die persoon verplaatst (en de toeschouwers bij die machine) gaat er maar een moment voorbij, zo kort dat we niet eens kunnen registreren dat het is geweest. De machine maakt in feite twee maal snel achter elkaar een lus vanaf ons heden naar een eerder heden.

- Blijft nog steeds de kwestie van de paradoxen. Wanneer een persoon in een eerder heden vanalles aanricht, dan is zijn eigen heden niet meer hetzelfde als dat waaruit hij is vertrokken. (Denk maar aan het typische voorbeeld van de grootvaderparadox!)

- Daarom het “…geruild met zijn ‘niet-aanwezig-zijnde’…” dat ik eerder beschreef. Het (eerder) heden, waar de persoon nog niet aangekomen was, gaat evolueren zoals het heeft gedaan wanneer de persoon er niet was (het feitelijke verleden dus). We houden het fysieke moment van het eerder heden, waar de persoon nog niet was bij, en dat ruilen we voor de persoon, die er dan plots is.

- Wanneer de persoon weggaat uit het verleden, dan plaatst de machine zijn moment van niet-aanwezig-zijnde terug over de plaast van zijn plotselinge ‘wel-aanwezig-zijnde’. Hierdoor wordt de originele tijdlijn terug hersteld, waardoor de persoon terugkan naar zijn eigen heden (of de moment daarop) zonder dat er iets gewijzigd is. De tijdlijn blijft ongewijzigd bestaan.

- Dit moment dat terug op de plaats van aankomst wordt geplakt, noem ik vanaf nu ‘de resetseconde’.

- Door de plaatsing van de resetseconde zal het lijken of de tijd even is ‘versprongen’, een vreemde ervaring die niet iedereen zal delen. Wij kennen dit verspringen van de werkelijkheid als een déja-vu ervaring.

- Niet iedereen ervaart een déja-vu op hetzelfde moment. Dit komt omdat niet voor iedereen tegelijk iets wordt veranderd in het heden wanneer iemand uit een later heden weer vertrekt. Enkel voor die personen wiens tijdlijn is ‘vervuild’, zal het lijken of de tijd even verspringt bij het plaatsen van de resetseconde. Het bestaan van een déja-vu ervaring is in feite het bewijs dat deze theorie klopt.

- De morele implicaties van deze resetseconde zijn wel erg groot. Maar, juist omdat de resetseconde elk bestaan van een persoon uit een later heden uitwist/hersteld, zijn de mogelijkheden van het tijdreizen erg groot. Daarover ook later meer.